U bevindt zich hier: Startpagina // Nieuws en activiteiten

Gedicht voordragen in kerk van Hall

Foto: van site kerk Hall

10 mei 2016

Foto's: website Kerstmarkt Hall

De oorsprong van de Hallse kerk voert terug naar de vroege middeleeuwen. Rond 794 bekeerde de rondreizende zendeling Ludgerus de dorpsbevolking tot het christendom en liet op de heidense offerplaats een houten bedehuis bouwen.

In de 11e eeuw werd deze vervangen door een Romaanse kerk van natuursteen. Omdat na 1150 de bevolking sterk toenam werd op dezelfde plek de huidige Laat-Gotische kerk gebouwd. De vroegste vermelding van deze kerk dateert van 1395. Het meest bekend is de kerk echter om zijn interieur: de laat-middeleeuwse fresco's op de muren, de uitbundige gewelfschilderingen en de triomfboog met wapenschilden van adellijke families.

De typische protestantse opstelling van de halfronde banken, geschaard rond de kansel uit de eerste helft van de 19e eeuw, vormt nu een boeiend samenspel met de pre-reformatorische uitbundigheid van de schilderingen.

Het gedicht, speciaal geschreven voor de kerk van Hall, en voorgedragen op de Kerstmarkt in Hall luidde als volgt:


TROOST VAN STOK EN STAF

Men kent het aangezicht van goden niet
bij naam. Wel voelt men op de zandrug
tussen woeste gronden en rivier
nog gloed van ijzerovens, het graf van voorgeslacht,
de zegen van het hogere.

Daar smeedden zij hun bijlen, vereerden tijdens maartse volle maan
de vruchtbaarheid die in de geest van betoudovergrootmoeder
in eikentoppen rustte. Totdat de monnik kwam en met zijn staf
de es als tempelberg opnieuw beschreef. Hij wees het smalle pad,
schonk nieuwe wijn in oude rituelen,
verdreef haar naam met heilig vuur
waarna het volk de keizer en zijn nieuwe god aanbad
op oude fundamenten.

De vrouwen gingen nederig door lage deur,
de rechterhand hoog op de borst terwijl ze fluisterden
van blonde rovers, zout van zee, die zonder mededogen –

Ze huiverden en offerden hun bange hoop -want zondig-
samen met hun zuurverdiende centen.

Nu kijken edelen, evangelisten
in roomse rijkdom op ons neer.
De staf van heilige vervaagt
als botontkalking op de muur,
het koor verzingt de eeuwen.
Zachtmoedig trekt men nu van leer:
het omgesmolten zwaard
dient ieder die de vrede vraagt.

Laurens Hoevenaren, dorpsdichter van de gemeente Brummen, 2016

Voor meer informatie