U bevindt zich hier: Startpagina // Nieuws en activiteiten

De Mei van Herman Gorter 2017

De Theaterboerderij Rood Noot in Utrecht

Het erf waar de lezing plaatsvond

In de aanloop tot de realisatie van het evenement van het lezen van de Mei van Gorter op de Utrechtse boerderij Rood Noot onderzocht Hans Keller of de keuze voor de Mei de juiste was.
Ovidius kende heel zijn Metamorfosen van buiten en droeg ze voor publiek voor binnen ongeveer drie dagen.
In Dublin wordt elk jaar heel de Ulysses van Joyce voorgedragen en gelijktijdig op de radio uitgezonden.

Hans Keller (journalist, televisierecensent, scriptwriter, regisseur en documentairemaker) die er bij aanwezig was, kreeg te horen van mensen die het weten konden: dat moet jij ook doen.

Maar wat was de Nederlandse Ulysses? Hem leek dat de Avonden van Gerard Reve. Zo toog hij naar Schiedam, waar hij hoorde dat Gerard het een goed idee vond, alleen hij had het boek nooit meer ingezien omdat hij de confrontatie met zijn ouders schuwde. Eigenlijk las hij liever Bezorgde Ouders. Maar dat zou veel te lang worden. Het voorlezen van De Avonden op de radio duurde tien uur.

Vele jaren later liet Hans Heesen (schrijver) honderd mensen de Mei van Herman Gorter lezen op het erf van de Utrechtse boerderij Roodnoot. Dit evenement heeft inmiddels vier keer plaatsgevonden.
Het bleek een uitstekende keuze te zijn en op 25 mei 2017 is het weer zover en wordt daar Gorters Mei voor de vijfde keer voorgelezen.

Luister naar het verhaal van de geboorte, liefde en dood van een meisje dat Mei heet. Het meeslepend verhaal van haar en haar minnaar Balder, de Noorse god van licht en lente blijft boeien.

Op deze 25 mei 2017 lazen 101 bekende en minder bekende Nederlanders een pagina voor uit de Mei van Gorter op het erf van de Theaterboerderij Rood Noot in Utrecht.
Onder hen waren: Dorpsdichter van de gemeente Brummen Laurens Hoevenaren, dominee Carel ter Linden, schrijver Heerma van Voss (sr.) en dichteres Hester Knibbe.

Deelnemers voorlezen van de Mei 2017

Gorter en de Tachtigers
Herman Gorter (1864-1927) behoorde tot de generatie van de Tachtigers, die vooral bekend is vanwege Kloos’ adagium dat poëzie ‘de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie’ was. Dat leidde in de poëzie tot toepassing van neologismen (zoals ritsellicht en tintelsneeuw) en beeldspraak die niet langer leunde op de bijbel en de Griekse mythologie, maar zoals ook bij Gorter, steeds meer op de levende Nederlandse natuur.

Gorter was binnen de generatie van de Tachtigers een vreemde eend in de bijt. Niet alleen was hij een periode socialist – wat tegenover het ultieme individualistische adagium van de Tachtigers stond, maar ook liet hij al vrij vroeg in zijn carrière de vaste versvorm los. Bovendien stapte hij van het gebruik van het eindrijm af en toonde een zekere minachting voor correcte syntaxis of zinsbouw.

Van kind naar volwassene
Mei heeft een filosofisch-metafysische inslag: de idee dat de vergankelijke natuur en de eeuwige ziel nooit tot een blijvende verbintenis kunnen komen. De dichter zou als een van de weinige stervelingen iets van die ziel kunnen voelen en dat kunnen verklanken in poëzie.

Voor wie ook maar enigszins van gedichten houdt, is de Mei als aarde en brood; het hoort bij je, je hebt het nodig, je wilt er mee leven. ‘De meeste mensen kennen alleen de eerste regel – “Een nieuwe lente en een nieuw geluid”‘, aldus initiatiefnemer Hans Heesen. ‘Bijna niemand heeft het ooit helemaal gelezen. Pagina voor pagina moet het samen lukken.’ In het vijfduizend regels tellende gedicht wordt het leven zintuiglijk en klankrijk verdicht. Het omschrijft de overgang van lente naar zomer, van kind naar volwassene.

Ontleend aan: 8weekly – auteur Merijn Schipper

Voor meer informatie