U bevindt zich hier: Startpagina // Nieuws en activiteiten

A.L. Snijders en Laurens Hoevenaren op Keizersrand

In het kader van de IJsselbiënnale werden er in de zomer van 2017 een aantal poëziemiddagen georganiseerd op karakteristieke plekken langs de IJssel.

Op 30 juli gebeurde dit op Keizersrande in Diepenveen. A.L. Snijders opende de middag met een drietal ZKV-tjes (Zeer Korte Verhalen), waarna een aantal dichters aan het woord kwam.

Laurens Hoevenaren droeg een aantal gedichten voor die direct verband houden met de IJssel en/of klimaatverandering, zoals het gedicht 'Signaalsterkte', dat ook opgenomen is in de bloemlezing "Dichter op de IJssel".
Jet Rotmans introduceerde de verschillende dichters op een enthousiaste en persoonlijke manier, en A.L. Snijders sloot de middag met nog eens drie Z.K.V.-tjes af.

Foto-impressie poëziemiddag Keizersrande

Laurens Hoevenaren heeft een gedicht gemaakt bij het kunstwerk van Paolo Grassino. Het kunstwerk staat gedurende de IJsselbiënnale langs de IJssel bij Brummen. Meer info onderaan deze pagina.

Signaalsterkte

Je vindt wat schedels in het gras:
in holle ogen lijken
de geuren van je kinderen bewaard die ooit
tijdens een lange vlucht achter beslagen ruiten
verdronken huizen telden.

Er is geen binnen en geen buiten,
de zon een worm in dekens van methaan.
Vervormde honden, schonkig van het staan,
verwachten jou, verstekeling,
uit een vervloekte wereld die zichzelf verhing.

Was het signaal niet sterk genoeg?
Hing er nog altijd twijfel aan de bomen
toen iemand zei dat gletsjers net als honden
niet grommen voor ze doden?

Kom liggen in het gras en houd je ogen open,
het ijzeren karkas tikt in het ochtendlicht.
Durf je de hond te laten komen
wanneer je weet dat hij niet bijt
maar je slechts wakker likt?

Laurens Hoevenaren

Paolo Grassino bij zijn kunstwerk

Foto's: tweetiz.com (foto dieren), sallandnatuurlijkgastvrij.nl (foto gehele kunstwerk) en ijsselbiennale.nl (foto Paolo met kunstwerk)
Klik op de kleine foto's links voor vergroting rechtervak

De IJsselbiënnale laat een werk van Grassino zien dat hij eerder toonde tijdens de Belgische kustmanifestatie Beaufort 04 in 2012. Deze installatie toont een roedel hondachtigen die als grimmige bewakers om een aantal karkassen van auto’s; bijna een scène uit een sciencefiction verhaal. Grassino tovert ons een denkbeeldige, toekomstige wildernis voor, die in de context van klimaatverandering een post-apocalyptische karakter heeft. Tussen de autowrakken en dieren is een onverklaarbare wederzijdse afhankelijkheid voelbaar.
De beesten hebben met die vergane auto’s niets te verdedigen. Grassino laat zien dat wat we nu hebben en koesteren in de toekomst wellicht geen menselijke betekenis meer heeft. Iets wat door de mens is gemaakt en gebruikt, heeft in dit beeld iedere functie en oorspronkelijke bedoeling verloren. In deze installatie botsen vijandigheid en kwetsbaarheid, komen kracht en angst samen en strijden trots en wreedheid om voorrang.

Tekst overgenomen website IJsselbiënnale

Voor meer informatie