U bevindt zich hier: Startpagina // Gedichten

Jan Terlouw te gast in Brummen

Foto: youtube.com

Woensdagavond 13 september 2017 was Jan Terlouw te gast bij de Taalmarkt in de Vroolijke Frans te Brummen.

Zijn lezing stond geheel in het teken van klimaatverandering. Jan Terlouw, vergezeld door zijn dochter en schrijfster Sanne Terlouw, voerde een warm en betrokken pleidooi om samen en partij-overstijgend in beweging te komen om de klimaatverandering terug te dringen.

Direct na de pauze droeg Laurens Hoevenaren zijn gedicht “Signaalsterkte” voor. Dit gedicht sloot naadloos aan op de inhoud van de lezing. Het stelt de vraag hoeveel signalen er nog nodig zijn om in beweging te komen en eindigt zoals ook de lezing van de heer Terlouw eindigde, namelijk met het vertrouwen dat we aan een toekomst blijven bouwen vanuit onze verantwoordelijkheid voor vele generaties na ons.

Het gedicht “Signaalsterkte” is opgenomen in de bundel “Dichter bij de IJssel” die in het kader van een poëziewedstrijd (onderdeel van het programma rond de IJsselbiënnale) is uitgebracht.
De jury, bestaande uit Sanne Terlouw (voorzitter), voormalig Zutphens stadsdichter Tim Pardijs en Laurens Hoevenaren, selecteerde een aantal gedichten voor deze bundel.
Op uitnodiging van de organisatoren heeft Laurens het gedicht “Signaalsterkte”voor deze bundel geschreven.

Tijdens deze avond was er natuurlijk gelegenheid om een boek van Jan Terlouw door de schrijver te laten signeren.

Kunstwerk Paolo Grassino

Foto: Willy

Signaalsterkte

Je vindt wat schedels in het gras:
in holle ogen lijken
de geuren van je kinderen bewaard die ooit
tijdens een lange vlucht achter beslagen ruiten
verdronken huizen telden.

Er is geen binnen en geen buiten,
de zon een worm in dekens van methaan.
Vervormde honden, schonkig van het staan,
verwachten jou, verstekeling,
uit een vervloekte wereld die zichzelf verhing.

Was het signaal niet sterk genoeg?
Hing er nog altijd twijfel aan de bomen
toen iemand zei dat gletsjers net als honden
niet grommen voor ze doden?

Kom liggen in het gras en houd je ogen open,
het ijzeren karkas tikt in het ochtendlicht.
Durf je de hond te laten komen
wanneer je weet dat hij niet bijt
maar je slechts wakker likt?

Laurens Hoevenaren
naar aanleiding van het kunstwerk Analgesia van Paolo Grassino (foto boven dit gedicht). Dit kunstwerk is in de zomer van 2017 in Cortenoever (gemeente Brummen) tentoongesteld in het kader van de IJsselbiënnale.