U bevindt zich hier: Startpagina // Gedichten

HET WAK

Het Wak

Ik wil een wak slaan in de tijd
en stuiten al het weten,
en naar Parijs, te vieren elke dag;
maar niet het witte zwijgen van de arts,
de pijn van morgen, nóg een maand,
of, érger nog:
hoopvol wakker worden,
nee, zweven in het reuzenrad
vlakbij de metro van Concorde.

Een kaars kost in de Sacré-Coeur
tien euro met gemak,
een chemo is goedkoper.

Het ijs spat op, de bijl
voelt als een scalpel in mijn lijf
“Als ’t pijn doet, moet u ’t zeggen.”
Nog groter moet het wak
tot onderkoeld, bewegingloos,
er niets meer valt te dreggen.

Voor meer informatie